دعای حضرت فاطمه سلام الله علیها در روز قیامت – روایت سوم

علل الشرائع ؛ ج‏۱ ؛ ص۱۷۹

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ الْمُتَوَکِّلِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْکَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ الثَّقَفِیِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع یَقُولُ‏

محمد بن مسلم گفت از امام محمد باقر (ع) شنیدم که فرمود:

لِفَاطِمَهَ ع وَقْفَهٌ عَلَى بَابِ جَهَنَّمَ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ کُتِبَ بَیْنَ عَیْنَیْ کُلِّ رَجُلٍ مُؤْمِنٌ أَوْ کَافِرٌ فَیُؤْمَرُ بِمُحِبٍّ قَدْ کَثُرَتْ ذُنُوبُهُ إِلَى النَّارِ فَتَقْرَأُ فَاطِمَهُ بَیْنَ عَیْنَیْهِ مُحِبّاً فَتَقُولُ

برای فاطمه جایگاهی بر در جهنم است. پس چون  روز قیامت شود میان دو چشم هرکسی نوشته می شود که او مومن یا کافر است. در این هنگام  درباره محبی که گناهانش فراوان است فرمان می رسد که او را به اتش ببرند. سپس فاطمه میان دو چشمش می خواند که محب است و پس می گوید:

إِلَهِی وَ سَیِّدِی سَمَّیْتَنِی فَاطِمَهَ وَ فَطَمْتَ بِی مَنْ تَوَلَّانِی وَ تَوَلَّى ذُرِّیَّتِی مِنَ النَّارِ وَ وَعْدُکَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ‏ لا تُخْلِفُ الْمِیعادَ

ای خدا و سید من ! مرا فاطمه نامیدی و به خاطر من هر که را که مرا و ذریه ام را دوست دارد از آتش بریدی و وعده تو حق است و تو خلف وعده نمی کنی .

فَیَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ صَدَقْتِ یَا فَاطِمَهُ إِنِّی‏ سَمَّیْتُکِ‏ فَاطِمَهَ وَ فَطَمْتُ‏ بِکِ‏ مَنْ‏ أَحَبَّکِ‏ وَ تَوَلَّاکِ وَ أَحَبَّ ذُرِّیَّتَکِ وَ تَوَلَّاهُمْ مِنَ النَّارِ وَ وَعْدِیَ الْحَقُّ وَ أَنَا لَا أُخْلِفُ الْمِیعَادَ وَ إِنَّمَا أَمَرْتُ بِعَبْدِی هَذَا إِلَى النَّارِ لِتَشْفَعِی فِیهِ فَأُشَفِّعَکِ وَ لِیَتَبَیَّنَ لِمَلَائِکَتِی وَ أَنْبِیَائِی وَ رُسُلِی وَ أَهْلِ الْمَوْقِفِ مَوْقِفُکِ مِنِّی وَ مَکَانَتُکِ عِنْدِی فَمَنْ قَرَأْتِ بَیْنَ عَیْنَیْهِ مُؤْمِناً فَخُذِی بِیَدِهِ وَ أَدْخِلِیهِ الْجَنَّهَ.

پس خداوند می گوید راست گفتی ای فاطمه. من تو را فاطمه نامیدم و به واسطه تو، هر که را که تو را دوست بدارد و از تو تبعیت کند و ذریه ات را دوست بدارد و از ایشان تبعیت کند، از آتش بریدم. و وعده من حق است و من خلف وعده نمی کنم. و من درباره این بنده ام امر به آتش کردم تا تو در مورد او شفاعت کنی و من شفاعت تو را بپذیرم و تا برای ملائکه ام و پیامبران و انبیایم و اهل موقف جایگاه تو نسبت به من و رتبه تو در نزد خودم مشخص شود. پس هر که را که میان دو چشمش مؤمن خواندی دستش را بگیر و او را داخل در بهشت کن .

ابن بابویه، محمد بن على، علل الشرائع – قم، چاپ: اول، ۱۳۸۵ش / ۱۹۶۶م.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *